Hayat gibi, acı, tatlı, biraz da ekşi..

Mutfak, benim için sadece dört duvardan ibaret bir pişirme alanı değil; hayata dair tüm hesaplaşmalarımı temize çektiğim bir meydandır. Ocağın başına her geçtiğimde, sadece malzemeleri değil, ruhumu da o harlı ateşe atıyorum. İnsanlar genelde tabağın içindeki o tek bir mükemmel lezzeti ararlar; o saf, lekesiz tatlılığı... Oysa hayat, sadece o ilk ısırıktaki şekerli tat değildir. Gerçek bir tabak, tıpkı gerçek bir yaşam öyküsü gibi olmalıdır; katmanlı, şaşırtıcı ve bazen can yakıcı.

İlk çatalda damağınızı hafifçe dağlayan o acı, aslında kaybettiğimiz zamanların, gidenlerin ve yarım kalan hikayelerin damağımızda bıraktığı tortudur. Eğer bir tabağın içine o acıyı zerrece bırakmazsam, size yalan söylemiş olurum. Çünkü biliyorum ki; acı damağınızı yakarken size hala hayatta olduğunuzu, hala hissedebildiğinizi hatırlatır. O sert kışların, uykusuz gecelerin ve "neden" diye sorduğumuz o kırılma noktalarının lezzetidir bu. Acı, tabağa karakteri verir; tıpkı insanın ruhuna verdiği gibi.

Hemen ardından gelen o ferahlatıcı, belki biraz yüz buruşturan ekşilik; gençliğimizin fevriliği, yanlış kararlarımız ve hıçkıra hıçkıra güldüğümüz o serseri anların yansımasıdır. Bir koruk suyunun ya da olgunlaşmamış bir meyvenin o keskin vuruşu, bize hayattaki beklenmedik sürprizleri anlatır. "Tadımız kaçtı" dediğimiz anların, aslında sofranın en büyük zenginliği olduğunu fark ettiğimizde olgunlaşırız. Ve en son, tüm bu karmaşayı yumuşak bir pelerin gibi sarmalayan o tatlılık... Sabrın, bekleyişin, harlı ateşten sonra gelen o sükunetin mükafatıdır.

Eğer tabağınızda hiç acı kalmadıysa, mutluluğun saflığını nasıl ayırt edebilirsiniz? Ben bugün mutfakta sadece bir yemek yapmadım; ben bugün bir yaşam döngüsünü tabakladım. Hayatın kendisi gibi; her duyguyu içinde barındıran, bazen ağlatan ama her zaman doyuran bir serüven. Afiyet değil, şifa olsun; çünkü bazen bir kaşık acı su, bin tatlı sözden daha çok iyileştirir insanı.