Herşey kendini sevmekle başladı..

Yıllarca binlerce kişilik devasa sofralar kurdum. Işıltılı salonlarda binlerce insanı doyurdum, binlerce kahkahaya binbir çeşit meze hazırladım. Alkışlar mutfaktan duyulurdu, tabaklar tertemiz dönerdi. Ama o büyük kalabalıklar dağılıp da mutfakta ocağın altını söndürdüğümde, karanlıkta kendimle kaldığımda içimde büyüyen o sessizliği tarif edemezdim. Başkalarını mutlu etmek için koştururken, kendi mutfağımın ışıklarını söndürdüğümü, o ocağın aslında en çok benim içimi ısıtması gerektiğini fark etmemiştim.

Bir tabağı bir inci gibi işlerken gösterdiğim özeni, bir sabah aynada kendime göstermediğimi anladığım o an; mutfaktaki her şey anlamını yitirdi. Altın varaklı sunumlar, en pahalı trüf mantarları, en nadide şaraplar... Eğer pişirenin kalbi açsa, o tabağın doyurma ihtimali yoktur. Aslında başkaları için hazırladığım her gösterişli yemek, kendi içimdeki o derin takdir edilme açlığını, "bak ben buradayım" deme çabamı doyurma arayışıymış. Oysa insan, kendi sofrasında kendine misafir olmayı beceremediğinde, kime ev sahipliği yaparsa yapsın hep bir kişi eksik kalıyormuş.

Ateşin başında, tencerelerin buharında tek başıma kaldığım o gecelerin birinde kendime o ağır soruyu sordum: "Can, sen en son ne zaman kendin için bir kadeh şarap doldurdun? En son ne zaman sadece kendi damağını mutlu etmek için o tencereyi kaynattın?" İşte bu restoranın ruhu, o gün o boş sandalyede kendi yaralı ruhumu gördüğüm an doğdu.

Tuzun kararını tutturmak, bir sosu bağlamak kolaydır; asıl mesele ruhun ölçüsünü, kalbin dengesini bulmakta. Kendimi sevmeyi, kendime vakit ayırmayı ve en önemlisi kendi hatalarımla, ocağı yakıp geçtiğim o eski kendimle barışmayı öğrendiğim gün; yemeğin lezzeti de hayatın tadı da kökten değişti. Şimdi buraya geldiğinizde gördüğünüz o özen, aslında kendime olan saygımın bir yansıması. Artık sadece iki kişi için yemek yapıyorum; çünkü her birinizde, kendi içimdeki o iyileşmiş, kendini seven çocuğu ağırlıyorum. Kendini sevmeden pişirilen hiçbir şey, ruhu doyurmaz.